چگونه می‌توان جلوی دستمزدهای نجومی و تولیدات بی کیفیت در تلویزیون را گرفت؟

سریال «پایتخت» به کارگردانی سیروس مقدم  با پخش از شبکه یک سیما دچار حاشیه های زیادی  ایام نوروز شد. این مجموعه که با پایانی بی سرانجام  در نهایت پربیننده ترین سریال نوروزی سال جاری شد. عوامل سازنده برای رسیدن به شرایط مطلوب مالی با اداره کل بازرگانی صدا و سیما قرارداد می بندند و هیچ نظارت مناسبی بر کارشان صورت نمی گیرد. آنطور که گفته شد و در فضای مجازی بازنشر شد این مجموعه 300 میلیارد تومان برای سازمان صدا و سیما درآمدزایی کرد و 19 میلیارد صرف ساخت سریال شد که هزینه بالایی برای یک سریال با مضمون کمدی اجتماعی است.

ناظر کیفی این مجموعه (مهدی فرجی) از نحوه تولید سریال در میزگرد تخصصی آن گلایه کرد، نتیجه اش شد نازل شدن سطح کیفی سریال و کاهش رضایت مندی مخاطب. حالا سریال دچار حاشیه های دنباله داری می شود که تولید آن و اتمام فصل ششم آن هنوز صورت نگرفته و در هاله ای از ابهام است.

سریال «کتونی زرنگی» دیگر سریال تلویزیونی به کارگردانی علی ملاقلی پور بود که پخش آن متوقف شد؛ در فضای رسانه ای منعکس شد که این سریال به دلیل اظهار نظر کارگردان در شبکه های اجتماعی، با توقف پخش مواجه شده است.

این سریال به دلیل ایرادات محتوایی و جدی، حتی مورد نقد معاون سیما نیز قرار گرفت و میر باقری در گفت و گویی به ایرادات محتوایی و کیفی سریال اشاره کرد. تهیه این سریال هم به سفارش شبکه سه سیما  برون سپاری شده و در باشگاه فیلم سوره تولید شد که نظارت کافی برنوع کیفیت و محتوای اثر وجود نداشت.

سریال «سرباز» به کارگردانی هادی مقدم دوست که از شبکه سه سیما در ماه مبارک رمضان پخش و با عدم رضایت مخاطب روبرو شد هم به سفارش شبکه سه سیما تولید شد. این سریال به دلیل کشدار بودن و عدم رعایت کشش مناسب برای مخاطب فراگیر تلویزیون با حاشیه های بسیاری مواجه شد.

سریال «آخر خط» ساخته علی مسعود نیز با حاشیه هایی از سوی بازیگران مواجه شده است؛ اگر این سریال با نظارت ساخته می شد هیچ گاه با مشکلاتی که امروز با آن دست و پنجه نرم می کند مواجه نبود.

با مشکلاتی که به طور نمونه در بالا ذکر شد بیش از پیش نظارت بر کیفیت آثار نمایشی  به چشم می آید و پررنگ می شود. اگر نگاهی گذرا به آثار تولید شده در تلویزیون داشته باشیم، خواهیم دید بودجه های کلانی مصرف شده اما سریال ها آنچنان که باید ارزش و اعتبار کیفی چندانی ندارند.

اینجاست که وجود مرکزی  که بتواند بر کیفیت آثار نظارتی دقیق داشته باشد بیش از گذشته احساس می شود؛ در همین مسیر اگر مرکز سیما فیلم بتواند نقش پررنگ تر و موثرتری در تولید آثار نمایشی تلویزیون داشته باشد سیاستگذاری های مد نظر آنتن و نیازهای مخاطب بیش از پیش مورد توجه قرار می گیرد و آثار بهتری با رویکردهای مختلف (کمدی، اجتماعی، امنیتی و...) تولید و روانه آنتن خواهد شد.

 نگاهی به آثار تولید شده در سیما فیلم باعث روشنگری در اذهان خواهد شد، اکثر آثار این مجموعه مانند «مختارنامه» ، «زیرخاکی» و ... پرمخاطب و از کیفیت بالایی برخوردار است.

کارشناسان معتقدند وجود مرکز امور نمایشی در مجموعه صدا و سیما که تمام آثار را مورد ارزیابی قرار دهد از اهمیت بالایی برخوردار است؛ به نظر می رسد نیاز رسانه ملی است تا تمام تولیدات در حوزه نمایش  یک پارچه شود و بساط باندبازی تهیه کنندگان که با رقم های مختلف طرح ها و تولیدات را به شبکه های مختلف ارایه می دهند برچیده  شود تا سطح کیفی آثار بالاتر رود.

اگر مرکز سیما فیلم به عنوان مرکز تولید نمایشی سازمان فعالیت کند و  تمام آثار در این حوزه را مورد ارزیابی قرار دهد می توان  در برهه های مختلف شاهد تنوع در تولیدات باشیم و به یکباره شاهد طنز یا کارهای اجتماعی تلخ روی آنتن شبکه های مختلف نباشیم. همچنین شاهد افزایش  سطح کیفی آثارو در پی آن میزان مخاطب رسانه ملی خواهیم بود.  یکپارچگی در ارائه دستمزد برای تولیدات مورد توجه قرار می گیرد تا دیگر شاهد استثناء در ارائه دستمزد به سازندگان آثار و سفارش تولید  توسط شبکه ها به تهیه کنندگان و بروز مشکلات و حاشیه ها نباشیم.

انتهای پیام/